علم و دانش

دانه كوچك بود و كسي او را نمي ديد سال هاي سال گذشته بود و او هنوز همان دانه كوچك بود دانه دلش مي خواست به چشم بيايد اما نمي دانست چگونه ! گاهي سوار باد مي شد و از جلوي چشمها مي گذشت . گاهي خودش را روي زمينه روشن برگ ها مي انداخت و گاهي فرياد مي زد و مي گفت : من هستم ، من اينجا هستم ، تماشايم كنيد !!

اما هيچ كس جز پرنده هايي كه قصد خوردنش را داشتند يا حشراتي كه به چشم آذوقه زمستان به او نگاه مي كردند ، كسي به او توجهي نمي كرد .
دانه خسته بود از اين زندگي ، از اين همه گم بودن ، از اين همه كوچكي !! يك روز رو به خدا كرد و گفت : نه ، اين رسمش نيست . من به چشم هيچكس نمي آيم . كاشكي كمي بزرگتر ، كمي بزرگتر مرا مي آفريدي .
خدا گفت : اما عزيز كوچكم ! تو بزرگي ، بزرگتر از آنچه فكر مي كني . حيف كه هيچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادي . رشد ماجرايي است كه تو از خودت دريغ كرده اي . راستي يادت باشد تا وقتي مي خواهي به چشم بيايي ، ديده نمي شوي . خودت را از چشمها پنهان كن تا ديده شوي .
دانه كوچك معني حرفهاي خدا را خوب نفهميد اما رفت زير خاك و خودش را پنهان كرد . رفت تا در تنهايي به حرفهاي خدا بيشتر فكر كند . 
سال ها گذشت و دانه كوچك اكنون سپيداري بلند و با شكوه بود كه هيچكس نمي توانست نديده اش بگيرد ، سپيداري كه به چشم همه مي آمد

بعضي از بازرگانان و نديمان ثروتمند پادشاه بي تفاوت از كنار تخته سنگ مي گذشتند. بسياري هم غرولند مي كردند كه اين چه شهري است كه نظم ندارد. حاكم اين شهر عجب مرد بي عرضه اي است و ...

با وجود اين هيچ كس تخته سنگ را از وسط بر نمي داشت.

نزديك غروب، يك روستايي كه پشتش بار ميوه و سبزيجات بود ، نزديك سنگ شد. بارهايش را زمين گذاشت و با هر زحمتي بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و آن را كناري قرار داد.

ناگهان كيسه اي را ديد كه زير تخته سنگ قرار داده شده بود ، كيسه را باز كرد و داخل آن سكه هاي طلا و يك يادداشت پيدا كرد.

پادشاه در ان يادداشت نوشته بود :

"هر سد و مانعي مي تواند شانسي براي تغيير زندگي انسان باشد."

روزي سقراط، مردي را ديد كه ناراحت و متاثر است. علت ناراحتيش را پرسيد، پاسخ داد: در راه كه مي‌آمدم يكي از آشنايان را ديدم. سلام كردم جواب نداد و با بي‌اعتنايي از من گذشت و من از اين طرز رفتار او خيلي رنجيدم. سقراط گفت: چرا رنجيدي؟ مرد با تعجب گفت: چنين رفتاري ناراحت‌كننده است. سقراط پرسيد: اگر در راه كسي را مي‌ديدي كه به زمين افتاده و از درد و بيماري به خود مي‌پيچد، آيا از دست او رنجيده مي‌شدي؟ مرد گفت: خير، آدم كه از بيمار بودن كسي دلخور نمي‌شود. مرد جواب داد: به جاي دلخوري، احساس دلسوزي و شفقت و سعي مي‌كردم طبيب يا دارويي به او برسانم. سقراط گفت: آيا انسان تنها جسمش بيمار مي‌شود؟ و آيا كسي كه رفتارش نادرست است، روانش بيمار نيست؟ بيماري فكر و روان نامش "غفلت" است. بايد به جاي دلخوري و رنجش، نسبت به كسي كه بدي مي‌كند و غافل است، كمك كرد و به او طبيب روح و داروي جان رساند. پس از دست هيچ‌كس دلخور مشو و كينه به دل مگير و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان كه هر وقت كسي بدي مي‌كند، در آن لحظه بيمار است.